Bij zelfbeschadiging of automutilatie, brengt iemand zichzelf opzettelijk letsel toe. Dit kan door zichzelf bijvoorbeeld te snijden, branden, krassen of krabben. Zelfbeschadiging is een manier om met heftige emoties om te gaan zoals bijvoorbeeld angst, pijn, schuld, woede of hulpeloosheid. Door de lichamelijke pijn bij zelfbeschadiging wordt de aandacht even van de emotionele pijn afgeleid, waardoor er een gevoel van opluchting ontstaat. Zelfbeschadiging kan ook dienen om juist het gevoel weer terug te krijgen, iets te voelen, als iemand zich erg leeg voelt. Iemand die zichzelf beschadigt, schaamt zich er meestal voor. Daarom wordt vaak geprobeerd om de verwondingen die zijn ontstaan door de zelfbeschadiging te verbergen.

Zelfbeschadiging komt het meest voor bij meisjes, maar het kan ook bij jongens voorkomen. Vaak is er sprake van problemen die veel spanningen veroorzaken of van hevige en wisselende emoties waar de jongere niet goed mee om weet te gaan. De zelfbeschadiging kan dan werken als een middel om de spanning weg te laten vloeien en zichzelf te kalmeren. Soms is de zelfbeschadiging een manier om zichzelf te straffen.

Gewoonlijk heeft iemand die zichzelf beschadigt, niet de bedoeling om zelfmoord te plegen. Zelfbeschadiging werkt eerder als een middel om zelfmoord te voorkomen. Door zichzelf te beschadigen wordt het leven draaglijker gemaakt. Maar soms kan iemand die zichzelf beschadigt, zo ontredderd raken, dat zelfmoord overwogen wordt.

Terug